VirtualBox – cudowna maszyna wirtualna

Jeśli ktoś nie zna to musi poznać. Virtualbox jest fantastycznym programem –  maszyną wirtualną, dzięki której możemy bardzo szybko i łatwo uruchomić inny system wewnątrz naszego własnego, współdzielić zasoby i korzystać z wsparcia sprzętowego do wirtualizacji wbudowanego w procesor.

Ma to nieopisane zalety jeśli chcemy przetestować nowy wersję systemu, konfigurację czy poprostu uprawiać „turystykę systemową” 😉

Do najważniejszych cech możemy zaliczyć:

  • Zapis stanu maszyny
  • Dwustronny schowek
  • Automatyczna zmiana rozdzielczości ekranu w systemie goszczonym
  • Tryb seamless – okna z goszczonego systemu mogą być wyświetlane bezpośrednio na pulpicie systemu hosta
  • Obsługa USB oraz portów szeregowych
  • Współdzielone foldery
  • Obsługa RDP
  • Emulacja wielu urządzeń m.in. kart sieciowych i dźwiękowych
  • Obsługa akceleracji 3D poprzez OpenGL 2.0 oraz (eksperymentalnie) Direct3D 8/9 (w systemach goszczonych z rodziny Windows)
  • Możliwość wirtualizacji 64 bitowych systemów na procesorach 32 bitowych
  • Pełna obsługa obrazów VHD/VMDK (używanych w produktach Microsoftu/VMware)
  • Obsługa wirtualizacji sprzętowej (Intel VT-x i AMD-V)
  • Obsługa SMP z użyciem do 32 wirtualnych jednostek obliczeniowych dla procesorów z VT-x i AMD-V
  • Obsługa kontrolerów SCSI
  • Obsługa formatu Open Virtualization Format
  • Wiele trybów pracy sieci (NAT, wewnętrzne, itd.)
Większość tych funkcji dostępna jest dopiero po zainstalowaniu w systemie goszczonym specjalnych sterowników („Guest Additions”): wikipedia.
Sprawdźmy jak działa to w praktyce…
1) Instalacja
Instalację zaczynamy od ściągnięcia paczki właściwej dla naszego systemu: https://www.virtualbox.org/wiki/Linux_Downloads i chociaż virtualbox znajduje się w głównym repozytorium Ubuntu to jednak warto ściągnąć ze strony macierzystej, która powinna zawierać nowszą wersję.
Ściągniety pakiet instalujemt komendą:
sudo dpkg -i nazwapaczki.deb

(w przypadku braku pakietu libcups3 należy go ręcznie doinstalować z repozytorium).

2) Tworzenie maszyny wirtualnej

Jeżeli przebrnęliśmy przez instalację naszym oczom powinien ukazać się następujący ekran:

Wybieramy opcję Nowa co spowoduje otwarcie kreatora tworzenie nowej maszyny wirtualnej

Następny krok do wybrania nazwy, rodzaju i wersji systemu operacyjnego, który chcemy zainstalować np. linux, wersja 32bit Ubuntu

Kolejny etap to przydzielenie pamięci, należy pamiętać aby zostawić odpowiedni zapas dla naszego głównego systemu

Kolejny krok to przygotowanie miejsca na twardym dysku, wybieramy opcję pierwszą i VirtualBox Disk Image

Wybieramy opcję Dynamically allocated, ściężkę gdzię będzie trzymana nasza witualna maszyna (pod postacią pojedyńczego pliku!)  oraz maksymalną wielkość dysku jaka ma być widoczna dla systemu goszczącego.

Dzięki tym dwóm opcjom, system goszczący będzie widział dysk o rozmiarze np. 20GB, ale tak naprawdę jego prawdziwy rozmiar będzie taki ile będą w nim zajmować umieszczone pliki aż do max 20GB

3) Ustawienia

Utworzywszy naszą wirtualną maszynę, przed pierwszym wystartowaniem, warto przyjrzeć się jej ustawieniom.

Przy pierwszym uruchomieniu może pojawić się komunikat o potrzebie dodania naszego użytkownika do grupy vboxusers, dokonujemy tego wydając następujące polecenie, po czym należy się prze logować.

sudo usermod -a -G vboxusers nazwaużytkownika

Opcje ogólne – tu możemy zmienić nazwę naszej maszyny, zachowanie schowka, czy zdefiniować katalog do zapisu migawek systemu

Opcje system –  w tej sekcji możemy jeszcze raz zdefiniować ilość przydzielonej pamięci, zmienić kolejność startowania poszczególnych komponentów, a także zasymulować większą ilość procesorów czy też włączyć sprzętowe wsparcie wirtualizacji (może wymagać wpierw włączenie w BIOSie)

Opcje ekran – tu definiujemy ilość pamięci dla karty graficznej, ilość monitorów oraz możliwość włączenia wsparcia 2D i 3D (oczywiście w ograniczonym stopniu), ważne jeśli chcemy korzystać z graficznego interfejsu systemu goszczącego, oprócz tego możliwość  włączenia zdalnego pulpitu.

Opcje nośniki – tu możemy dodać nowe „dyski” lub zmienić rodzaj kontrolera

Opcje dźwięk – możliwość wyboru sterownika dźwiękowego

Opcje sieć – możliwość włączenie kilku kart sieciowych (wirtualnych) i zdefiniowania sposobu w jaki nasza wirtualna będzie widziana w sieci wewnętrznej/zewnętrznej:

NAT – nasza wirtualna maszyna stoi za NAT’em, ma dostęp do internetu zaś sama jest niewidoczna, również dla innych maszyn wirtualnych

Mostkowana karta sieciowa (bridged) – virtualbox korzysta ze sterownika naszej fizycznej karty sieciowej, pełen dostęp do/z internetu jak i w sieci wewnętrznej. Może stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa.

Sieć wewnętrzna – brak dostępu do internetu, maszyny wirtualne widzą siebie nawzajem tylko jeśli należą do tej same sieci

Karta sieci izolowanej – podobne w działaniu do sieci bridged, z tą różnicą, że zamiast połączenia do fizycznej karty sieciowej tworzona jest nowa wirtualna karta sieciowa z własnym serverem dhcp itd

Generic driver – ogólny sterownik sieci, mało używany

Więcej informacji w manualu: http://www.virtualbox.org/manual/ch06.html

Opcje porty szeregowe – możliwość włączenia dodatkowych portów

Opcje USB – opcje związane z konfiguracją USB, jedna z ciekawszych rzeczy w virtualboxie, a mianowicie możemy wychwycić każde (no prawie) urządzenie podłączone do USB, do naszego komputera i następnie „przekazać” je do systemu goszczącego. Innymi słowy system goszczący zobaczy urządzenie USB podłączone do komputera! Przydatne zwłaszcza jeśli mamy jakieś urządzenie, które nie ma sterowników pod linuxa (:/), a ma pod inny system…

Aby skorzystać z tego dobrodziejstwa należy doinstalować darmowy dodatek: Oracle VM VirtualBox Extension Pack http://www.oracle.com/technetwork/server-storage/virtualbox/downloads/index.html#extpack

Opcje współdzielone katalogi – możliwość zdefiniowania katalogu, który będzie widoczny zarówno dla  systemu macierzystego jak i goszczącego.

4) Pierwsze uruchomienie

Nie pozostaje nic innego jak wcisnąć przycisk Uruchom i włączyć kolejnego kreatora

Następnie wskazujemy lokalizację instalatora systemu, który chcemy zainstalować np. plik iso

Po instalacji systemu nie pozostanie nic innego jak jeszcze doinstalować dodatkowe sterowniki VBoxAdditions: Menu -> Narzędzia -> Zainstaluj Dodatki (Guest additions), które zainstalują odpowiedni sterownik grafiki, obsługę sieci, schowka, współdzielenia katalogów i wielu innych.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.